ABC Arte Blog 

Wyszukiwarka


Stronka zawierająca masę przemyśleń 
Justy z zakresu:

- anime... bo lubię!
- manga... bo lubię! 
- komiks... bo rysuje!
- literatura... bo piszę!
- projekty własne... bo szukam mecenasów!
- refleksje... bo czasem mnie coś nachodzi!
- to co mnie denerwuje... samo przez się! 
- czym jest sztuka... filozofia jeszcze nikogo nie zabiła!
- dlaczego ABC ARTE?
- bo to jest istotne?
I gdzie indziej miałabym publikować
swoje spostrzeżenia?! 

Kliknj... na skróty po więcej informacji! 


Pudełeczko pełne strachów – opisy postaci

2015-02-22 12:01:19, komentarzy: 2

 

Blog zawiera opisy postaci z dawnych wierzeń, które zostały bohaterami, mojej fabuły „Pudełeczko pełne strachów”. Taka charakterystyka świata przedstawonego i opisy bohaterów, była stworzona na podstawy jednego konkursu. Tekst wrzucam jako źródło informacji o wyglądzie postaci. Tekst ten był pisany na potrzeby jednego konkursu, ale zawiera troche informacji o wyglądzie polskich stworków. 

 

 

Bohaterowie występujący w „Pudełeczku pełnym strachów” w większości przypadków wzorowani są na folklorze polskim, a zwłaszcza na wierzeniach, które miały wyjaśniać niezrozumiałe dla naszych przodków pojęcia, takie jak min. skąd biorą się błyskawice, dlaczego dzieci i dorośli czasem cierpią na nieuleczalne choroby, a nawet dlaczego sąsiadowi się wiedzie lepiej ode mnie, a ja biednieję (!)?. Większość z tych postaci ma przedchrześcijańską genezę, ale zostały one zaadaptowane jako diabły, z kultem których należy walczyć lub jako powody do niesienia „kaganku oświaty”. Gdy w Polsce, oba te powody przestały być aktualne, zapomniano o demonach, bawiąc się w czytanie opowieści o stworzeniach znanych innym narodom. Czemu więc nie opowiedzieć o naszych „strachach” w zupełnie inny sposób? Myślę, że komiks inspirowany mangą byłby tu w sam raz. W naszym pudełeczku, znalazło się min. miejsce dla diabłów szlacheckich, bo ich nienawidził lud i z szatanem szlachtę utożsamiał, a nawet czarty chłopskie, uosabiające kaprysy losu czyli Purtk i Smętk z Mazur. I tak, dalej...

 

Nie będę dalej się opisywać z fakty antropologiczne, bo od tego mamy księgi Pana Kolberga. Czas na komiks... Dlaczego? Bo podoba mi się jak Japończycy cytują swój folklor na kartach mang i świetnie się przy tym bawią. W pdf-ie zamieściłam ilustracje ze strachami i głównymi postaciami, jako uzupełnienie do opisów. Postacie są kolorowe. Można się na nich wzorować, albo je poprawić pod kątem anatomii, albo przeforsować swoją wizje bohaterów, których tutaj opiszę. Zacznijmy od ludzi, bo jest ich mniej:

 

Asia – ruda, wysoka dziewczyna. Ma duże, czerwone oczy, zaokrągloną buzię, ładny, ale nie mały nos, lekko szpiczasty podbródek z małymi ustami. Włosy ma uczesane w długi, koński ogon. Asia w komiksie ma 16 lat, a w retrospekcjach 6. Dziewczyna chce być „trendy”, dlatego też jako nastolatka ubiera się w: cienki golf w pasy, a na nim inny sweterek we wzory etniczne w kolorze żółtym. Do tego ma wisiorek słońca, wpisanym w gwiazdę trójkątem, coś na kształt amuletu. Do tego ma długie jeansy, z ozdobnym pasem i botki na obcasie. Żeby podkreślić swoją kobiecą urokliwość, stara się być spokojna, delikatna w słowie, ale często wpada w panikę i robi wszystko tak, jakby była aktorką, której myli się rola. Jako sześciolatka, pojawia się w stroju królewny w sukience ze zworami łez. Ma do tego czerwone korale, pas w tym kolorze, buciki trzewiki i koronę. Jej kreacja zdaje się podpowiadać, że jest postacią wzorowana na osobie królowej krasnoludków lub Bielanki. Patrz – opisy postaci strachów. W innym ujęciu, ma na sobie różowe palto, gdy wraca z balu przebierańców lub prosty strój sportowy, jasny podkoszulek, krótkie spodenki, tenisówki w innych ujęciach. W jednej ze scen z dzieciństwa ma jeszcze bluzkę ze wzorem słońca, getry, kolorowe skarpetki, buty sportowe, uczesana w koński ogonek. Asia nie jest zbyt pewna siebie, długo analizuje to, co się wokół niej dzieje. W dzieciństwie, wydaje się być bardziej przebojowa. W trakcie swej podróżny z Izą i Chobołdem oraz kilkoma, innymi strachami odkrywa, że potrafi wziąć sprawy w swoje ręce i jak trzeba, potrafi poświęcić się dla dobra sprawy. Na dodatek, zaczyna mówić to, co myśli, nie bojąc się krytyki otoczenia, chociaż czasem mogłaby ugryźć się w język, zanim coś palnie...

 

Iza – druga, główna bohaterka. Na pierwszy rzut oka, zdaje się być przeciwieństwem swej przyjaciółki. Jest bardziej przebojowa, o ile można tak określić umiejętność wpadania w kłopoty, w stylu znajdywania pracy w charakterze przebierania się za zwierzęta. Czy to jako lew w klatce, protestujący przeciw budowie zoo (ktoś podpisał się na jej, lwiej skórze napisem „ANIMAL PLANET”), była też królikiem wielkanocnym w hipermarkecie, bocianem jeżdżącym na lodzie na targach EXPO promujących Polskę, a nawet Rysicą Urszulą, rozdającą komiksy Justy czyli mnie. Poza tym Iza, słynie z braku asertywności do wszystkiego i wszystkich, popisując się swoimi niepoprawnie politycznymi powiedzonkami. Jest o tysiąc razy śmieszniejsza od Asi i przez swoje zachwalanie, że ma ciocie w USA, staje się wrogiem publicznym numer jeden w oczach babci Salomei. Iza jest diabłem i „babochłopem”, ale ona chce być „trendy” i podziwiana. Jest wzorem dla Asi, za znajomość mody. Jako nastolatka nosi zielono-żółtą apaszkę, bluzkę z nadrukowaną koalą, wcinająca eukaliptus, ozdobny pasek z cekinami, jeansy i botki na obcasie. Twarz Izy jest lekko okrągła. Dziewczyna ma duże ciemne oczy, średni nosek, małe usta i rumieńce. Jest szatynką o krótkich włosach. W dzieciństwie była bardziej pyzata, jej rumieńce, zajmowały całe policzka, że nawet miejscami miała wielkie dwa koła na twarzy jak Pikachu. Iza na balu ubrana była w strój wróżki z kucykiem i bawiła się w towarzystwie innych dzieci w takim samym jak ona kostiumie. Dla odmiany wszyscy chłopcy mieli stroje kosmicznych pand. Jako dziecko, lubiła być w grupie i wyznawać zasadę „jeśli wejdziesz między wrony musisz krakać tak jak one”. Być może, aby zaimponować innym, na siłę, próbowała opiekować się Asią. W innych scenach z dzieciństwa ma zawsze kolorowe ciuszki czy to sportowe, czy to codzienne. Na jej podkoszulku, widnieje rysunek serca z diabelskimi rogami. Lubi chwalić się, że ma ciocię w Ameryce i biegać po supermarketach. Wydaje się być dwulicowa: złośliwa dla Asi w dzieciństwie, próbuje pokazać siebie jako wzór cnót do naśladowania w przyszłości. Przestaje jej być do śmiechu, gdy staje się koalą, na która czyha ze swoimi szponami Ptak -Wiatr. Jako kola, jest szarym misiem z białym brzuszkiem, dużymi fioletowymi oczyma, brwiami w kształcie łez, dużym noskiem i wąsikami. Do obrony ma magiczny bumerang, którym atakuje nie tylko swoich wrogów, a nawet przyjaciół. Z biegiem wydarzeń, odkrywa, że Asia może obejść się bez jej rad i w ogóle, że ona woli naprawdę opiekować się innymi, a nie biegać po salonach. Taka zmiana nastawienia do koleżanki, skutkuje lepszym porozumiewaniem się z przyjaciółką, którą zaczyna naprawdę doceniać, a nie traktować jako swój cień.

 

Babcia Salomea – ma 80 lat, wygląda na 60. Ma ciemne oczy, lekko przymrożone, zmarszczki mimiczne, okrągły nos, szeroki uśmiech i fryzurę a la trwała. Pojawia się w retrospekcjach z reguły w towarzystwie Asi i Izy. W scenie powrotu z balu przebierańców z wnuczka do domu, ma na sobie długi płaszcz, wygodne buty zimowe, kapelusz ze wzorami w lilie. Atrybutem Salomei jest jej laska ciupaga, wisiorek z bursztynu i ptak na jej ramieniu, który występuje w innych scenach. Salomea jest właścicielką magicznego pudełeczka, gdzie mieszkają strachy. Opiekuje się bestiariuszem i chce, aby wnuczka kontynuowała tą tradycje. Gdy babcia jest w domu, widać, że nosi długą, zieloną spódnicę do kostek i czerwony sweterek. Salomea, wydaje się być patriotką, nie znoszącą zachodnich „wzorców typu z Ameryki”, ale nie jest słuchaczką radia pewnego księdza, Sami Wiecie Kogo, ze względu na swój fach. Generalnie, Salomea jest spokojną, dobroduszna babcią, która jednak potrafi skrytykować i na pewno nie faworyzuje swojej wnuczki, gdy ta przebywa w towarzystwie Izy. Salomea potrafi słuchać innych, często się uśmiecha, a jej córka czyli mama Asi, to wykapana ona, gdy pani Salomea była młoda.

 

Mama Asi – ma okrągłą buzię, nawet mały nos, jasne włosy w lokach, lekko przymrożone, ciemne oczy, uśmiech na twarzy i generalnie mimikę babci Salomei. Jest niższa o głowę od swojego męża. Ubiera się w sukienkę w liliowe wzory. Na nogach ma kapcie z szerokim uśmiechem. Chyba tez lubi, to, co polskie i adoptuje krasnala Frycka.

 

Tata Asi – wysoki, rudy facet z dużymi czerwonymi oczyma i rudym irokezem. Z twarzy męska wersja Asi. Ubiera się w jeansy i w prostą koszulę, czasem krawat. Maniak amerykańskich seriali.

 

Czas więc na magiczne istoty, najpierw pierwszoplanowe, a potem kolejne.

 

Ptak -Wiatr, zwany też „polskim feniksem” lub po prostu Sisi. - pupilek, babci Salomei. W jej towarzystwie jest pisklęciem, które przyszło na świat w świecie ludzi, co jest lekkim ewenementem w komiksie. Salomea, bardzo go lubi i może dlatego, nie zamknęła Sisi w pudełeczku. Sisi jako pisklę jest już miniaturką dorosłego Ptaka - Wiatru, tylko, że ma cienki ogon, złożony z siedmiu piórek. Ptak jest szary. Końcówki skrzydeł, czuba i brzuch są białe. Szpony i dziób, wyglądają jak u orła. Ptak-Wiatr, pochodzi z alternatywnej wersji legendy o warszawskiej syrence i tam jest sprzymierzeńcem Warsa w walce z czarnoksiężnikiem, który zamienił Sawę w pół kobietę, a wpół rybę. W „Pudełeczku pełnym strachów” atrybutem Sisi są jego bursztynowe korale w kolorach tęczy, odpowiadające barwom z jego ogona. Sisi używa swojego naszyjnika jako różdżki, czasem go zdejmując. W przeciwieństwie do niepozornych barw czuba i skrzydeł, ogon Sisi składa się z pręgowanych piór, kształtem przypominające lwie ogony. Przez korale i ten ogon Sisi wygląda trochę jak stwór z japońskiego anime. Osobowość: kochał swoja opiekunkę babcie Salomeę, chce dobra dla świata strachów. już od pisklęcia, wiedział czego chce i miał smykałkę do magii. W skutek jego zaklęcia, pudełeczko przestało być więzieniem dla strachów, gdy Asia skończyła 16 lat. Jest zły na Izę, ma o niej złe zdanie, a wręcz takie same jak babcia Salomea („diabeł z Ameryki”), jest niezwykle pamiętliwy i wrażliwy. Nie jest złą postacią, ale jego chęć zabicia Izy, przynosi mu niesławę. Dobre imię odzyskuje za sprawą swojego wroga czyli Izy. Lubi się kłócić z królową Strzygą choć to on zdecydował, aby polska wampirzyca władała kraina strachów. Poza tym uchodzi za typa, który ma skłonność do obrażania się na innych. Ptak o wielu sprzecznościach z jednej strony chciał chronić strachy, jednocześnie nie pozwalając sojusznikom Asi spokojnie zasnąć.

 

Królowa Strzyga – wybrana przez strachy na ich monarchinię. Ma męża pantoflarza, ale i ten bić się potrafi. Jest osobą pewną siebie, ale i troskliwą. Jak na strzygę przystało, wie do czego użyć swych szponów. W rządzeniu pomaga jej rada innych stworów. Zdaje się być w konflikcie z Ptakiem-Wiatrem, dlatego staje w obronie Izy. Powszechnie szanowana przez większość postaci. Czasem przybiera wygląd czarnej sowy z białą głową i brzuszkiem. Gdy Strzyga jest sową ma zielone oczy, gdy sobą – czerwone. Strzyga ma białą cerę i długie czarne włosy. Na głowie ma czerwone korale, które są też elementem wystroju jej sukni i biżuterii. Nosi klapki. Szpony strzygi są długie i czerwone u rąk, krótkie i fioletowe u stóp. Strzyga ma też kły jak na wampirzycę przystało.

 

Strzygoń – pardon, król Strzygoń. Lubi pracować w ogródku. Nosi chłopski strój, (bo to postać z wierzeń ludowych). Na kapeluszu Strzygonia mamy pawie pióro. Jako sowa wygląda jak małżonka, ale ma kapelusz na głowie. Z wyglądu podobny do żony, ale ma krótkie włosy.

 

Chobołd – diabelski kot. Jest przewodnikiem po świecie dziwadeł. Czasami pojawia się jako płonący bażant, lub mrówka, a nawet kanarek. Najczęściej bywa jednak kotem, wtedy jest czarny, czasem biały z błękitnymi pręgami, dłuższymi uszami, czarno-zielonymi oczyma, małym noskiem i długimi wąsami. Co jest typowe dla Chobołda w jakiejkolwiek postaci to płomienie. Chobołd jako stworzenie jest diabłem, stąd ma płonący ogon i grzywę Jako kot małą, ale ognistą i połowę ogona w płomieniach. Jako bażant jest czarny. Ma płonący dziób i ogon.

 

Według wierzeń Chobołd przynosi skarby skradzione sąsiadom swojego opiekuna. Jednak, gdy się obrazi, zabiera swoje, w tym majątek obecnego właściciela i idzie dalej szkodzić. Zdaje się być wytłumaczeniem cechy „zawiści sąsiedzkiej” w stylu „jak się komuś powodzi, to pewnie skradzione”. Jednakże Chobołd jest postacią pozytywną, lubi być głaskany po sierści. Dobrze dogaduje się ze Żmijem, zwłaszcza w kwestii, „komu walnąć”.

 

Frycek – Krasnal z kopalni, ma wielkie oczy przysłonięte czapeczką, proste ciemnobrązowe włosy, szeroki uśmiech (jak się śmieje to wygląda jak Luffy z „One Piece”). Ma też szare spodnie i ciemne buciki i oczywiście czerwoną kurteczkę. W oczach ludzkich postaci i części magicznych bohaterów … to debil !

Gada co mu na język padnie, ma najlepsze poczucie humoru (z punktu widzenia obserwatora), ale to dawny król i z jego zdaniem trzeba się liczyć. O czym nie wie większość bohaterów pierwszoplanowych mających go za głupka. Pozory mylą.

 

Bielanka czyli Biała Pani – według legend, królowa kopalni we Wieliczce. Ma białą cerę, białe włosy, a na głowie naszyjnik w kształcie łez, biała suknie z błękitnym pasem, tworzącym kokardę na plecach. Jej długa suknia jest ozdobiona wizerunkiem łez. Ma małe, białe buciki, ale czasem sprawia wrażenie, że nie ma wcale butów. Bielanka chce być postrzegana jako dama, ale czasem z dworskich manier nic jej nie zostaje, zwłaszcza jak tylko widzi krasnala Frycka. Znudzona lubi bawić się jo-jo.

 

Żmij – demon burzowy, Wygląda jak ogromny wąż o szaro-błękitnej barwie. Na grzbiecie Żmija znajduje się błękitna błyskawica. Koniec ogona demona wygląda jak czarny piorun. Oczy Żmija są koloru ciemnoniebieskiego. Gdy demon się gniewa, zieje błyskawicami i sprowadza burze. Postać ta pochodzi z bestiariusza słowiańskiego, jego rodzimym domem jest Bułgaria. Według Bułgarów, Żmij porywa młode kobiety w czasie trwania burz, ale w tym komiksie, woli pomagać bohaterom, a zamiast porywać ludzi woli pracować jako niezawodny samolot pasażerski.

 

Chmurnik – błękitnoocy czarodziej w szacie w chmurki. Ma sumiaste wąsy i cieniutkie włosy z kuleczkami. Nosi korale z jarzębiny. Chmurnicy, zwani byli też Płanetnikami. W komiksie, Chmurnik pomaga Wędrowcowi, w walce z burzą, wywołaną przez Żmija i Ptaka – Wiatru. Dźwiga niebezpieczne chmury na swoich barkach. Typ pracoholika. Nic dziwnego – Chmurnicy żyli w czasach, przed wynalezieniem piorunochronu.

 

Wędrowiec – ma na imię Zygmunt, ale nikt się do niego tak nie zwraca. Zygmunt jest człowiekiem o białych, długich włosach, ubrany po ludowemu, przy czym jego, słomkowy kapelusz ma zawieszony na plecach jak sombrero. Na jego kapeluszu, tkwi napis z imieniem. Atrybutami Zygmunta jest też długi, pasiasty szal oraz długi kij, który służy mu do przepędzania burz i innych niebezpiecznych zjawisk. Wędrowiec Zygmunt słynie ze swojego poczucia humoru.

 

Południca Agnieszka – bardzo przedsiębiorcza dama z sierpem. Przyjaciółka Chobołda. Ma długie, rude włosy z wianuszkiem ze zbóż. Ubrana jest w biała, prostą suknię z elementami żółci na jej pasie i kołnierzu. Nosi sierp, ale ma też kombajn z dotacji UE. Typ kobiety pracującej, żadnych żniw się nie bojącej. Jako południca, potrafi sprowadzać zmęczenie i choroby na pracujących w letnim żarze ludzi na polach, ale tego nie czyni.

 

Rusałka Jola – czarnowłosa piękność, przy bliższym spojrzeniu ciemno zielonowłosa. Choć pochodzi z krainy pól, lubi przebywać nad wodą i przyjaźnić się podwodnymi demonami. Wbrew swej naturze „nie łaskocze ludzi na śmierć”.

 

Latawce Karolcia i Karol – demony z drobnymi skrzydłami, bardzo piękne, udają anioły, ale są diabełkami. Karolcia ma długie, złote włosy, uplecione we warkocz. Karol ma krótkie złote. Para ubrana jest w białe szaty (ona w sukni, on w koszuli i w spodniach), na kształt ludowej odzieży w czerwonych trzewikach. Atrybutem latawców są jeszcze pióra we włosach, czerwone z czarnymi pręgami. Latawce jako diabły udające anioły, próbują niszczyć zakochane pary, ale te postacie, wolą razem bawić się w berka, frunąc po obłokach. Są wesołym rodzeństwem.

 

Bazyliszek – szary ptak, wielkości koguta o wężowym ogonie. Ma duże, czerwone oczy i jaskrawy grzebień, wyglądający jak grzywka, opadająca na czoło. Bazyliszek, należy do królewskiej rady, zazwyczaj mało się odzywa, ale w towarzystwie ludzi jest bardziej rozmowny. Swoją nieśmiałość przełamuje pracując jako przewodnik, opowiadający turystom o historii Warszawy. Gdy przebywa w świecie ludzi, w celach ochronnych ma przy sobie przeciwsłoneczne okulary, „aby nikogo nie zabić wzrokiem”. Towarzyszy mu wtedy Złota Kaczka, która jest swoistym cytatem z legend warszawskich jak i postacią, z innego, mojego komiksu, mianowicie „Największy Skarb Świata”, gdzie też jest Bazyliszek, ale nie ten.

 

Błędny Ognik Henio – przywódca innych ogników. Wygląda jak fruwający płomyk z wielkimi oczyma i szerokim uśmiechem. Jest bardzo ciekawski.

 

Topielnica Sonia – demon wodny w sukni stworzonej przez fale Wisły. Nosi korale z jarzębiny. Występuje w towarzystwie innych demonów wody tj. Topielców, przybierających rożne postacie.

 

Topielec – jeden z nich pojawia się w postaci dziewczynki o imieniu Zosia. Zosia ma na sobie zielona sukienkę, ze złotymi dodatkami. Na złotych włosach nosi wianek z lilii wodnych. Bardzo miła i przyjazna. Inne topielce przybierają postacie: zielonego wodnika w czerwonej czapeczce i spodenkach, małego dziecka w białej koszulce i kotka, unoszącego się na falach.

 

Utopiec Adam – właściwie Utopek czyli topielec ze Ślaska. W przeszłości był aniołem, który spadł z nieba do wody, za karę za złe uczynki. Adam jest miłym demonem, który rożni się od innych, elfimi uszami, wielkimi oczyma, długimi włosami, błonami pławnymi u palców u rąk, a zamiast nóg ma kopyta. Nosi biała koszule, czerwony krawacik, na to marynarkę i spodenki. Jest bohaterem pozytywnym, słychać w jego mowie, śląską gadkę.

 

Mamuna – wygląda jak stara jędza, ale to jedna z najmilszych postaci. Chciała odczarować Izę. W tym zamiarze była troszkę niecierpliwa, ale ze względu na dobro bohaterki. Jest lojalna, mądra, ale lubi zazdrościć innym urody. Dla tego też nie lubi Brzegini, którą nie popierała w wyborach na władcę krainy strachów.

 

Świecnik – chudy pan z linijką. Duch geometra, który kiedyś był niesprawiedliwy dla włościan. Jest błędny ognikiem, przypominającym człowieka z płonącą głową. Jako strach, stara się być sprawiedliwszy niż za swojego życia, należy do świty królowej Strzygi.

 

Borowy – wiecznie spóźniający się na obrady rady, maleńki staruszek opiekujący się lasem. Nigdy nie rozstaje się ze swoim, słomianym kapeluszem i binoklami, nawet gdy przybiera postać niedźwiedzia. Jako ludek, jeździ wierzchem na wilku.

 

Król Węży – fioletowy wąż w koronie. Na jego łuskach widnieją małe błyskawice. Na głowie ma koronę z błękitnymi diamentami. Strzeże zapomnianych skarbów w górskich pieczarach i przy okazji pomaga królowej Strzydze.

 

Pionek – czarny kogut z białymi pręgami na ogonie. Ma czerwone oczy. Pionek jest diabełkiem, ale z jego strasznego usposobienia pozostają nici gdy tylko znajduje się w kuchni w domu Asi i widzi... udko martwego kurczaka.

Ptak Skrzatek – kolejny ptak, który mógł zabierać dusze. Szczyci się tym, że jako członek królewskiej rady, ma prawo robić to, co podpowiada mu, jego demoniczna natura. Jest przebiegły i gdyby nie rozkazy Strzygi, zrobiłby wszystko, aby osiągnąć swój cel, kradnąc duszę Izie, a może nawet i Asi. Skrzatek nigdy nie rozstaje się ze swoim medalionem i kłosem zboża, który trzyma w dziobie. Skrzatek, wygląda jak brązowy, troszkę wyrośnięty pisklak kogucika, ale bez grzebienia, tylko z czubem, podobnym jak u dudka tylko bez piegów.

 

Wąż Domowy – gad ze spiczastymi wąsikami i kozią bródką w góralskim kapeluszu. Opiekuje się innymi, nigdy nie ma złych zamiarów. Pochodzi z okolic Gorlic.

 

Klabaternik – duch opiekuńczy marynarzy na Mazurach. Pomaga bezpiecznie wrócić statkom do swoich portów. Klabaternik ma czapeczkę na kształt łódki z papieru. Jego głowa przypomina ognisko. Gdzie płomyki są broda. Ma małe oczy i drobne ciało, gdzie głowa jest największa, a stopy najmniejsze. W komiksie, Klabaternik oświetla toń, aby Asia mogła szybko odnaleźć tonącą Izę.

 

Zmora – jedna z najaktywniejszych postaci z królewskiej rady. Prawie zawsze towarzyszy królowej. Zmora posiada spore poczucie humoru i lubi łapać za słowa. Zmora, wyglada jak chuda, biała kobieta z długimi włosami w jasnej sukni. Zmora ma kocie uszy, bo taką postać może tez i przybrać, drapieżny uśmiech, długie szpony u rąk, naszyjnik z pereł i z trupią czaszką. Zazwyczaj kuca, gdy się czemuś przysłuchuje. Nosi fioletowe buty z koturnami na obcasach. Wywołuje koszmary u dorosłych ludzi.

 

Nocnica – podobna do Zmory, tylko, że ma długie, czerwone włosy i inny ubiór. Nosi przy sobie magiczną grzechotkę. Wywołuje koszmary i złe samopoczucie u dzieci, ale woli spędzać czas na dworze u królowej Strzygi. Też należy do królewskiej rady.

 

Upiór – niebiesko włosy złowrogi typ. Prawie nic o nim nie wiadomo, poza tym, ze za życia miał dwie dusze dobrą i złą. Teraz pozostała mu ta zła. Upiór ma wygląd starszego mężczyzny o zrośniętych brwiach z blizną na pół twarzy. Nosi biała koszule z kamizelką, spodnie, kozaki. Zdaje się straszyć strachy, anie ludzi.

 

Morowa Panna i Ciche Dziecię – dwa bladolice demony. Starsza i młodsza siostra. Wywołują epidemię dżumy. Lubią się tym chwalić i straszyć ta chorobą nawet swoich przyjaciół. Ciche Dziecię wygląda troszkę jak upiorny Czerwony Kapturek, a jej siostra jak wampirzyca ze szczurkiem. Wspólnym elementem postaci jest kontrast bladych lic i czerwonych dodatków doi garderoby. Morowa Panna ma czerwone korale na białej sukni, a Dziecię czerwony kubraczek z biało-czerwonym czepeczkiem z kwiatem maku i białym fartuszkiem. Ciche Dziecię ma rumieńce na bladej twarzy i duże czarne oczy oraz ciemne włosy, A Panna ma czerwone usta, ciemne oczy, ale mniejsze od siostry i dłuższe, ciemne włosy. Panna ma nietoperze, małe skrzydła, a Dziecię nie. Ciche Dziecię w rekach trzyma pałeczkę, zaokrąglony drucik, za pomocą którego roznosi epidemie. Siostry, mają taki wyraz twarzy i gestów, jakby przed chwilą kogoś ukatrupiły. Na szczęście te straszne demony nie grzeszą inteligencją.

 

Diabelski Pies – czarny kundel, sporych rozmiarów, który potrafi ziać ogniem. Często w ten sposób drażni Chobołda, gdy ten jest kotem. Jednak Chobołdowi nie dzieje się krzywda – bo on przecież, przez cały czas płonie swoim ogniem. I też jest diabełkiem.

 

Trzy Diabły czyli Rokita, Boruta i Wenecki. - słynne czarty w strojach szlachty. Zawsze trzymają się razem. Urządziły sobie casting na czwartego diabła, ale ich plany zniweczyła koala Iza. Postacie te są epizodyczne, ale jedna z nich Boruta, psoci też w innych, moich opowieściach, nie mających nic wspólnego z tym komiksem. Diabeł Wenecki, ubrany jest na niebiesko, ma na sobie czapkę z piórami, a jego kontusz, stylizowany jest na togę sędziego. Wenecki był kiedyś niesprawiedliwym sędzią – szlachcicem, a jego nazwisko bierze się z faktu, ze wieś swoja nazwał Wenecja, bo swej małżonki, nie chciał wysłać na wycieczkę do Italii i tak zrobił jej na złość. Słynął z krzywdzenia słabszych od siebie. Diabeł Rokita, ubrany jest na fioletowo. W swoich szponach ma płonące monety. Boruta jest ubrany na złoto. Diabły mają sumiaste wąsy, kozie bródki, szponiaste paznokcie u rąk, kopyta ze szponami zamiast stóp, fraki szlachty i rzecz jasna rogi i ogony.

 

Smętk – diabeł kaszubski w chłopskim stroju. Nosi słomkowy kapelusz wędrowca. Smętk jest sojusznikiem królowej Strzygi i prowadzi obrady w jednej sali, jeszcze w krainie strachów, podczas monarszych wyborów.

 

Purtk – diabeł kaszubski od morskich katastrof. Siedzi na zatopionej kotwicy, albo kradnie dusze ludzkie. Też w stroju włościan. Nosi laskę z trupią czaszką. Lubi kłócić się ze Smętkiem. Mniej przyjazny dla wszystkich niż tamten Kaszub.

 

Wilkołak – jeden z dawnych królów. Obecnie prowadzi knajpkę z jedzeniem, zamieniającym większość mieszkańców Strachowa we Wilkołaki. Nosi strój a la „pan młody”.

 

Dzięcioł Frycek – dzięcioł z gatunku trójpalczastych, ma żółtą czapeczkę czyli czub, który u innych dzięciołów jest czerwony. Ma czerwoną muszkę w białe grochy. Pracuje w knajpie Wilkołaka.

 

Mietek – brązowy piżmak, który jest kumplem dzięcioła Frycka. Też ma czerwona muszkę w białe grochy. Razem z Fryckiem, pomagają Wilkołakowi. Potrafi być szczery do bólu.

 

Wiła – piękna blondyna w wianku i w sukni w kwiaty. Często zamawia gorące dania w lokalu Wilkołaka. Niestety jest wredna jak na Wiłę przystało.

 

Dobrochoczy – błękitny rys, dający skarby sierotom. Jest jednym z gości w lokalu Wilkołaka.

 

Brzeginia – zielonowłosa i zielonooka nimfa. Ma naszyjnik w kształcie kła. Ubrana jest na biało z zielonym, wełnianym kominem. Lubi stołować się u Wilkołaka. W przeszłości chciała być królową strachów.

 

Dworowy – przyjazny wąż z głowa koguta. Bywalec w knajpie Wilkołaka. W komiksie należy do frakcji przeciwnej rządom królowej Strzygi.

 

Orlica od Życzeń – biało-czarna Orlica, dawna królowa strachów. Jest w komitywie z krasnalem Fryckiem. Obdarowuje głównych bohaterów swoim, magicznym pierścieniem.

 

Królowa Krasnoludków – szatynka w lokach, koronie, w sukni z diamentami, a także w gronostajowym płaszczu. Żeński krasnoludek, uratowany przez Frycka ze szponów Ptaka – Wiatru, gdyż ten z wysokości obłoków, wziął małą panią za magiczny pierścień Orlicy od Życzeń.

 

Leśna Księżniczka – tajemnicza nimfa, zamieniająca żywe istoty, które podejrzewała o złe zamiary w kamień. Taki z niej żeński Bazyliszek lub Meduza bez wężowych włosów. Do rozsądku przemawia jej krasnal Frycek. Księżniczka jest blondynką o długich włosach, ma błękitną koronę i zieloną suknię.

 

Lolek – kociak kota syjamskiego, który należy do Asi

 

Marysia – ogromna pluszowa rysica, podarunek od babci Salomei. Jedno z zaklęć Strzygi, ożywia maskotkę, zmniejszając ją jednocześnie do naturalnych rozmiarów rysicy, czyniąc tym samym z Marysi, najlepsza przyjaciółkę dla Lolka.

 

Złota Kaczka – kaczka z masa pieniędzy, zła królewna zamieniona w ptaka. Jest cytatem z innego mojego komiksu i pochodzi z „Legend Warszawskich” Artura Oppmana. Na opisach tego autora, oparty jest tez Bazyliszek, występujący w „Pudełeczku pełnym strachów”.

 

Świat przedstawiony

 

Akcja dzieje się w Polsce. Asia i Iza mieszkają w jednym z większych miast. Miasto przedstawione jest jako kraina „szklanych domów”, która tonie po zmroku w światłach i zazwyczaj jest obsypana śniegiem. Czas: w retrospekcjach mamy lata 90 XX wieku, zaś później mamy lata po roku 2000, gdy Iza i Asia są starsze. Otoczenie: zazwyczaj akcja dzieje się w pokoju Asi lub w dalszych częściach jej domu w bloku. Zmiany w czasie, pokazują pomieszczenia, w teraźniejszości styl mieszkania Asi przypomina ofertę w sklepach IKEA w przeszłości meble, jakie były w większości domów. Jak Asia była mała, miała w pokoju proste biurko, regał, wersalkę, proste krzesło, nie na kółkach, a nawet takie detale jak jeżyk na kredki, jo-jo i inne symbole lat 90., , zaś po latach, szafa przesuwna, komputer z płaskim ekranem, narożne biurko czy komoda. Chodzi o to, aby w jej domu zaznaczyć, że na przedpokoju były na przykład kolorowe koraliki, wielka lampka z frędzelkami i inne „skarby” z okresu transformacji, a potem to znikło i zostało, to co teraz jest w kolorowych serialach. Poza tym, reszta akcji dzieje się na dworze lub w miejscach magicznych. Sala gdzie wybierze się królową Strzygę niech przypomina polski parlament tylko, że godło inne. Krajobrazy pól czy gór mogą przypominać okolice Ojcowa lub innych parków narodowych. Kryształowa jaskinia może być podobna do groty króla Łokietka lub innej, a tam gdzie są posagi z kryształu, dawnych królów mogą być lustra odbijające ich postacie, a także bohaterów, odwiedzających to miejsce. Lokal Wilkołaka może stylistycznie nawiązywać do góralskiej chatki, pomimo, że będzie się mieścił w krainie szklanych domów, wysokich jak góry. W krajobrazach gdzie mamy stwory wodne w oddali można pokazać stare słowiańskie miejsca kultu borów. Pałac Strzygi, a zwłaszcza sala tronowa, może nawiązywać do bursztynowej komnaty. W komiksie na stronie są maksymalnie do 6 kadrów, ale we większości jest mniej, więc można bawić się w estetykę a la Studio Ghibli. Informacje na temat świata są też w kadrach scenariusza, więc nie chce się powtarzać. Liczę na fantazję rysowników.


Zapraszam do komentowania i udostępniania, 

 

« powrót

Dodaj nowy komentarz

  • meduza 13:46, 22 lutego 2015

    Ćwiczysz nadal anatomie ? To było twoje postanowienie noworoczne :) Na rysunku jest postać wilka w garniturze lewy górny róg. Co to za postać wpadła mi w oko .

    Odpowiedz
  • ABC ARTE 9:29, 23 lutego 2015

    Tak ćwiczę anatomię... jak zobaczysz ilustracje z Inspiracji, ale to jeszcze długo - to zobaczysz czy są efekty, bo tam jest pełno ludzi :)
    Ten wilk w garniturku, to jest wilkołak w polskiej wersji, czyli lokalne tłumaczenie, że jeśli sie ktoś za bardzo upił na weselisku, to był jak wilk, albo, że jak się nie zaprosiło kogoś o lokalnej opinii wiedźmy, to nieproszona dama zjawiała się na weselu i wszystkich zamieniała w wilki, zwłaszcza pana młodego i panią młodą :) Po latach wilki, wracaly do ludzi z lasu i miały postać zmęczonych staruszków. Opcja z opitymi gośćmi, chyba ciekawsza :) W "Pudełeczku" ten wilkołak wspomina o czarownicy na weselu i o swej postaci :)

    Odpowiedz

Krótka historia wpisów na blogu... 


Created by ABC Arte 2019 :)